Alleen maar gekwaak mensen!

Medal Monday In the pocket! Na New York, Wenen, Rotterdam, Athene, Berlijn en Enschede (4x), liep ik gisteren in Valencia mijn tiende marathon. Een paar maanden trainen, van super fit en de hele (loop)wereld aan kunnen, tot een krakend en piepend lichaam. Het inpassen van het schema (drie maanden) verliep goed en heb de eerste maand netjes kunnen afwerken. Totdat op 1 oktober mijn kuit plotseling vervelend ging doen. Bijna tien dagen niet lopen. Gezien de tijd die nog restte, zeven weken tot Valencia, besloot ik wat meer lange duurlopen te gaan doen en de snelle trainingen achterwege te laten. Op 2 november liep ik de eerste dertiger, uiteraard rustig. Maar op een kilometer of vier voordat ik thuis was, kreeg ik plotseling een stekende pijn in m’n lies. Wandelend, dribbelend thuis gekomen. Rust inbouwen. Enkele korte trainingen en weer richting een dertiger. En tien, veertien, zestien en weer een dertiger. Fit. Tot de laatste duurloop op 23 november, bij zeventien van de twintig geplande kilometers; finito. Op een smal fietspad, uitstappen voor een fietser. Pats, misse boel in de liesstreek. Rust. Alleen maar klagen? Echt niet! Ondanks dat piepen en kraken, was het fijn de trainingen te doen. Ik hou van hardlopen en opgeven is geen optie. Bovendien hadden we vliegtickets, hotelovernachting en een ‘Spaanse’ familie die met open armen klaarstond. Daarom wilde ik graag mijn tiende marathon lopen in Valencia. Que Pasa… Nog nooit viel mijn horloge uit tijdens een marathon, nog nooit heb ik op 34k mijn sokken uitgedaan om blootsvoets in de schoenen verder te lopen. Nog nooit heb ik zo verrot gelopen. Nog nooit riepen er zoveel mensen “animo, animo, venga amigo”. Nog nooit heb ik op Medal Monday een foto van de medaille geplaatst. #runner #instarunners #marathon #runnerscommunity #marathontraining #runtoinspire #worldrunners #corridaderua #athletics #polar #corridaderua #runvalencia

View on Instagram https://ift.tt/2DDGROB